* از همون قدیما که یادم میاد من با ریاضی میونه خوبی نداشتم ،
 سال دوم راهنمایی بود و دوره امتحانات و اون روزا مصادف شده بود با ماه رمضون ، هر شب بعد از افطار تا نزدیکای سحر خواهر بزرگم مینشست روی سرم و باهام مسئله های ریاضی کار می کرد ،
 یادمه اوقدر برام عذاب آور بود که مدام توی دلم با خدا عهد می بستم اگه بتونم از امتحان ریاضی نمره خوب بگیرم همه نمازامو سر وقت بخونم !
اما مگه درست میشد ؟
 هرچقدر که سر کلاس انشاء و ادبیات فارسی برای خودم اسم و رسمی داشتم و غبغب مینداختم توی گلومو و هی وقتی آقا معلم خط و ربطمو به بچه ها نشون میداد و میگفت یاد بگیرین ، دو کیلو دو کیلو چاق میشدم ، سر کلاس ریاضیات مثل بچه گنجشکا سرم توی لاک خودم بود و تازه جیکمم در نمی اومد ،
در عوض از پشت پنجره دونه های برف رو تماشا می کردم که توی حیاط مدرسه مینشست و می رفتم توی دنیای خیالی خودم و فرسنگ ها از روی زمین و آقا معلم بد اخم و ترسناک ریاضی و کلاسش دور میشدم ،
 چند بار از همین آقا معلمه که فامیلشم آقای هاشمی بود و اهل شهر زابل بود کتک خورده بودم ،
 خودکار میذاشت لای انگشتا و همینطور که فشار میداد با مهربونی ! نگات می کرد و میگفت : - خب ، که بلد نیستی پسرم .. اشکالی نداره کم کم یاد میگیری .. چیه درد داره ؟ اشکالی نداره خوب میشه !
الان که از حیاط مدرسه و برفای نشسته توی صحنش گفتم دلم مثل کفتر پر زد براش ، بازیای توی حیاط مدرسه و قهرا و آشتیا و خوراکی خوردنا و دل آدم لک زدن واسه یه ساندویچ کالباس ساده با نوشابه ،
اون روزا همچین پول تو جیبی درست و حسابی که بهم نمیدادن که ، نمیدونم پنجاه تومن در هفته بود ، صد تومن بود ، یادم نیست ، اما بیشترشو یخمک میخریدم ، یه چیزی بود شبیه ژله توی بسته بندیای دراز ، با رنگای مختلف ، معمولا یخ بسته بود ، گوشه پلاستیکشو پاره می کردی و میک میزدی ، آی خوشمزه بود ، آی بعد از ظهرای تابستون حال میداد خوردنش ، ارزون بود ، فک کنم بیست تومن ، آلاسکا هم بود ده تومن ، البته آلاسکاهاش همه آب بود با یه خورده شکر و نوشابه کانادا !
القصه داشتم از ریاضی میگفتم و عذاب دائمیش برای من که همیشه بعد از نماز دستامو دراز می کردم رو به آسمون و میگفتم خدای مهربون و بزرگ و خیلی مهربون و خیلی بزرگ و دوست داشتنی و قربونش بشم من الهی ، تو رو به جون خودت منو از شر این ریاضی خلاص کن هم روزه هامو درست و درمون میگیرم و هم نمازامو کشدار و سر وقت می خونم ،
 شبای امتحانش انگار شب اول قبرم بود به خدا ، آی اشک میریختم اون شبا ، گوله گوله و درشت ، آی این اشکا داغ بود ، آب دماغمم آویزون میشد و خلاصه معرکه ای داشتیم ما ،
اون موقع ها ، تو خونه ما پر از آدم بود ، هر سه تا داداش بزرگا و سه تا خواهرا توی خونه بودن که هیچ مادر بزرگ و مامان و بابا رو هم اضافه کنید ، کسی اصلا حواسش به من نبود ، من بودم و غول بزرگ ریاضی ، این خواهر بزرگمم که گفتم ازش  ، دلش به حالم می سوخت وگرنه خودش طفلک یک سر داشت و هزار سودا ، الان که به اون موقع ها فکر می کنم خندم میگیره  و الان با خودم میگم شاید بعد ها به این روزا ( همین الانم ) و مشکلاتش که فکر کنم باز همین احساس خنده دار بهم دست بده و بگم بابا اونا که چیزی نبود ،
به قول یه بزرگی گذشت روزها مشکلات رو فرسوده می کنه اگر محکم گام برداری به جلو ...
با همه وحشتم از ریاضی بازم با توجه به اینکه مشاور درست و حسابی ای نداشتم و فقط به خاطر پزش و افه اش توی دبیرستان رشته ریاضی رو انتخاب کردم ، الان که به اون تصمیمم فکر می کنم دوست دارم با همین هیبت برگردم به همون دوران و یکی بزنم توی گوش خودم ، ... عجب !
نمدونم چشم و همچشمی بود ، کلاس گذاشتن بود چی بود نمدونم ، خلاصه با اینکار دیگه خودتون تصور کنین دوره دبیرستان چه کشیدم ، هجوم جبر و دیفرانسیل و انتگرال و احتمالات و هندسه تحیلی بماند ، فیزیک و شیمی و ریاضیات گسسته رو هم بهش اضافه کنید ، جهنم به تمام معنی ، فقط سر کلاس ادبیات فارسی بود که یه لحظه آروم میشدم و به چشم می اومدم و خودی نشون میدادم .
البته یادم رفت بگم من اولین نمرهء تکمو از ریاضی نگرفتم ، از درس جغرافی گرفتم اونم سال سوم راهنمایی ، اما توی دبیرستان دیگه تا دلتون بخواد هفت و هشت و نه و حتی یه بار بیست و پنج صدم از ده نمره ! و .. اوف .. مخم سوت میکشه وقتی یادم میاد ،
یه شاگردی داشت کلاسمون بچه کابل بود اقامت دائم برای ایران داشت ، اسمش دقیق یادم نیست ، مخ ریاضی بود ، آی به این بچه من حسودیم میشد !
دوره دبیرستانو هم به ضرب و زور تک ماده و التماس و درخواست و به مدد امتحانات شهریور تموم کردم و دیگه مثل کسی که سرش به سنگ خورده ، مستقیم رفتم سراغ ادبیات و علوم انسانی و بقیه تحصیلاتمو با این عشق دائمیم گذروندم .
الان یه چیزی رو خوب کشف کردم و اونم اینه که بچه هایی که علاقه به ریاضیات دارن و عشقشون ریاضیه اکثرا به همه چیز به طور عقلانی محض و از چشم رئال و حقیقی نگاه می کنن و دنیای واقعی و حقیقی براشون باور پذیر تر و قالب قبول تر از آدماییه که دل به ریاضی نمیدن و سراغ شعر و شاعری و ادبیات میرن ،
 آدمایی هم که از ریاضی وحشت داشتن و مدام ازش فرار میکردن دنیای حقیقی با زشتیای زائد الوصفش به مزاجشون سازگار نبود و مدام تصویر سازی و خیالپردازی می کردن و توی دنیای خودشون که شبیه این حبابای اسباب بازی که توش برفه و تکونش میدی برفا به هم میریزه ، زندگی می کردن  و وای به وقتی که این حبابه می افتاد روی کف سرد و سخت سرامیک حقیقی و میشکست ، اون وقته که دیگه حقیقتا باید آب میاوردی  براشونو و حوض پرمی کردی ،
دیگه اینکه بگی چرا ریاضی رو دوست نداشتی و علاقه نداشتی و این حرفا دیگه دست من و بقیه نیست ، یه چیز ذاتی و درونیه و برمیگرده به ژن ها و حالات درونی و ... بحسش مفصله ، خلاصه کلوم اینکه دوست من ، باید ریاضی رو یاد گرفت ، آش کشک خالته ، بخوری پاته ، نخوری هم بدجوری پاته ، زندگی بر مدار ریاضی می چرخه ، می خوای سرت به سنگ نخوره و مثل من که بچه گیام پیشونیم شیکسته ، سر شکسته نشی باید ریاضیاتو همچین خوب یاد بگیری ، همچین مو به موها ، نه سر سری ، آره جونم ، من که به این نکته رسیدم این موهامو توی آسیاب سفید نکردم .
خدا رحمت کنه اون بنده خدا معلم ریاضیو ،
 درد انگشت اون روزا می چربید به شلاق جبر و هندسه تحلیلی بدون تحیل این روزا ...

* گربه های این دور و زمونه خیلی پر رو شدن ، همچین با ناز و بی محلی از جلوت رد میشن که انگار نه انگار که مام شخصیت داریم برای خودمونو آدمیم ، یه نیگاه چپم بهت میندازن که چته ؟! یه گربه سیاه باریک و لاغری هست این روزا عجیب توی دست و بال خونه ما می چرخه ، به داد و فریاد محل که نمیده هیچ چپ چپم نیگات می کنه و خیره میشه تو چشات ، یه بار میره زیر تخت ، یه بار میره توی انبار ، یه بار میره وسط باغچه دراز به دراز روی گلای شمعدونی می خوابه ، شبا هم که با قوم و قبیله اش دعواش میشه و صداهای عجیب و غریب درمیاره ، موندم حیرون چه کنم باهاش ،
 یه بار یادمه یه گربه مزاحم دیگه داشتیم ،  یه شب که اومده بود به خونه مون تک بزنه وقتی کله شو می کنه توی یه بطری شیشه ای که توش یه خورده روغن بوده ، کله اش گیر می کنه و سرشو که تکون تکون میده بطریه میشکنه اما حلقه شیشه ای دور گردنش می مونه و با همون حالت از خونه ما فرار می کنه و دیگه هم این دور و ورا پیداش نمیشه ، یه بار توی خیابون دیدمش با همون حلقه ای شیشه ای دور گردنش ، حالش خراب بود ، حالا احتمالا باید همون عملیات حلقه شیشه ای دو رو سر این گربه سیاهه که عکسشو ملاحظه می فرمایید پیاده کنم .

* فیلم اتوبوس شب قشنگ بود ، کارتون موش سرآشپز حرف نداشت ، کتاب عشق سالهای وبا ( گارسیا مارکز ) جالب بود و بارون های شبونه اردیبهشت حسابی چسبید اما امون از گرمای خرداد ...

* پست قبلیم یه خورده بیش تر از تلخ ، تلخ بود ، بذارید به حساب اینکه قدر شیرینی های زندگی رو بیشتر از قبل ، بدونیم و بچشیم و حس کنیم و مهم تر ازون ، انتقال بدیم .

* دوست دارم به موقعیتی برسم  اگه کسی ازم حالمو پرسید جواب بدم :
- بهتراز دیروزم و بدتر از فردا ...