وقتی بابام مرد ، من خواب بودم .
ساعت دوی بعد از ظهر شونزدهم فروردین هشتاد و نه ،
صدای فریاد مامان از طبقه پایین می اومد که اسممو صدا میزد ،
هراسون از خواب پریدم ، یکنفر از پمپ بنزین اومده بود درخونه و به مامان گقته بود حاج آقا موقع بنزین زدن افتاده زمین و از هوش رفته و بردنش بیمارستان
مامان هول کرده بود و رنگش پریده بود ،
توی اینجور مواقع من همیشه به طور عجیبی خونسردم ، گفتم : نگران نباش ، گرمازده شده ، حالش بد شده تا یکی دو ساعت دیگه حالش خوب میشه مادر من ، چرا اینقد بیتابی ،
اما خودم حس خوبی نداشتم ، دست و دلم می لرزید .

...

آدم فکر می کند اتفاق های بد همیشه مال دیگران است ، همین آقای همسایه مان که مرد باورش برای ما زیاد سخت نبود ، دو سه سال پیش بود ، آن موقع اصلا به ذهنم هم خطور نمی کرد که روزی مرگ بابای من برا همسایه مان ، همین حس مرگ آقای همسایه را خواهد داشت .

...

سریع لباس پوشیدم و رفتم پمپ بنزین ، داداش بزرگه رفته بود بیمارستان ، هرچی بهش زنگ میزدم گوشی رو برنمیداشت ، رفتم توی دفتر پمپ بنزین ، گفتم من پسر آقایی هستم که امروز انجا حالشون بد شده ، چند نفری که اونجا بودند نگاهی بهم کردن و سری تکون دادن  و یکنفرشون کت مشکی بابا رو داد به دستم و یکی دیگه شون یک پلاستیک که توش دندون مصنوعی بود رو گذاشت توی جیب کت، گفت : موقعی که افتادن زمین دندونشان از دهنشون افتاد بیرون ، 
بغض پیچید توی گلوم ، تا اومدم حرفی بزنم دیدم دهن باز کنم بغضه شکسته ، زدم بیرون ، صدایی می اومد که می گفت : ماشین رو توی کوچه پارک کردیم ، نگران نباش ایشالله مشکلی نیست ،
توی صداش امیدی نبود ...
نشستم توی ماشین پژوی آبی قدیمی بابا ، ماشینی که همسن من بود ، بغضم شکست ...
چند دقیقه ای نشستم ، دوباره زنگ زدم به مسعود ( دادش بزرگم ) گوشی رو برداشت ،
- بیا بیمارستان امام رضا ...

...

حس های بد ، خوره هایی هستند که آدم را از درون می خورند ، همان چیزی که صادق هدایت گفته بود ، می خوردندت و دردش را دواییی نیست ، فریادی نیست ، اشک هم فقط یک نشانه است .
آدم گاهی احساس میکند همه چیز خوب است ، تا می خواهد آرام بگیرد تمام آن همه چیز هوار می شود روی سرش ، اصلا نمی فهمد چه شد ، نمیمیرد ، زجر می کشد آن زیرو آن هایی هم که آن بالاهایند ، خیلی خوب هم گوش کنند صدای ناله های ارامی را می شوند و سر تکان می دهند که شاید باد باشد ، شاید ...

...

رسیدم بیمارستان ، توی راهرو مسعود رو دیدم ، چند قطره اشک روی گونه اش بود ،

-  بابا کجاست ؟
-  ... بابا تموم کرد .

...

مشت آخر را که سرنوشت می زند اول چند ثانیه ای همه چیز می ایستد ، سکوت مطلق ، بعد گیج می رود دور سر آدم همه چیز ، تاریکی و صداهای مبهم و نورها و دیوارها ، بعد درون آدم چیزی می شکند که صدایش را خوب می شنوی ، مثل صدای شکستن یک پنجره بزرگ ، یک پنجره خیلی بزرگ ... و تکه هایش از چشمایت می پاشد بیرون.

...

نمی دونم توی بغل کی بود که بغض سنگینم شکست و زار زدم ، حواسم به هیچ چیز نبود ،
 به هیچکدوم از اونهمه آدمی که توی محیط بیمارستان شاید داشتن منو نگاه می کردن و شاید اصلا حواسشون هم به من نبود ،
به کسی که من توی آغوشش بودم ،
به اینکه الان چه اتفاقی افتاده ،
به اینکه حالا چه اتفاقی می افته ...
کت بابا توی بغلم بود ، خیس از اشک های من .

...

یک چیزهایی تو زندگی آدم هست که قابل توضیح و تفسیر نیست ، نمی شود بیانشان کرد ، نمی شود نوشتشان ، نمی شود گفتشان ، فقط درون آدم شروع می شود و در درون آدم هم تمام می شود و گاهی حتی تمام هم نمی شود و همینطور ادامه دارد و همراه آدم هست تا وقتی که تمام شود .

از بیمارستان زدم بیرون ، کت بابا همینطور محکم توی بغلم بود ، رفتم توی یک کوچه خلوت ، به هیچ چیز فکر نمی کردم ، همینطور قدم می زدم و قدم می زدم ، توی جیب بابا یک بسته سیگار بهمن باریک و یک فندک بود ، یکدونه شو روشن کردم و کشیدم ، هیچ کدوم از آدم هایی که از کنار من رد می شدند حال من خبر نداشتند ، زندگی برای همه جریان داشت و برای من ایستاده بود ، نه ، برای من داشت دود میشد به آسمان .

...

تا خانه پیاده رفتم ، نمی دونستم مامان و نرگس خبر دارن یا نه ، نمی دونستم باید چیکار کنم ، در خونه رو باز کردم ، توی حیاط دایی ها و بقیه داداشا ایستاده بودن ، سریع رفتم توی پارکینگ و دوباره بغضم شکست ، های های زار زدم ، نمی تونستم خودمو کنترل کنم ، دست خودم نبود ، برام مهم نبود که کسی ببینه یا بشنوه ، یک نیم ساعتی اونجا قایم شده بودم و آرومتر که شدم رفتم پیش بقیه ، دیگه این خونه ، اون خونه دیروز نبود ، اون خونه روزهای قبل نبود ، پر بود از آدم هایی که هر کدومشون یک گوشه گریه می کردند .

...

از اون روز به بعد ، همه چیز عوض شد ، خونه ای که همیشه خلوت بود پر شد از آدم های سیاه پوش ،
اتاق هایی که درشون بسته بود پر شد از رفت و آمد ، سکوت خونه رو صدای قرآن شکست و روال زندگی عوض شد .

...

پدر هرچقدر ساکت ، هرچقدر درخود ، هرچقدر هرجور ، پدر است ، ستون خیمه‌ی یک زندگیست و وقتی نباشید ستونی هم برای آن خیمه نیست ، همه چیز فرو می ریزد ، همه چیز دست به دست می شود و هیچ چیز دیگر در جای خود نیست ، نه قانونی نه ثباتی نه آرامشی .

...

چند ماه از نبودنش می گذره ، یک سی دی توی کشوی میزم هست که مسئول پمپ بنزین بهم داد و گفت صحنه ای که بابا می افته زمین رو دوربینای مدار بسته پمپ بنزین ضبط کردن و اونم اون قسمت رو روی سی ضبط کرده که شاید لازم بشه .
و من هیچوقت دل دیدن اون سی دی رو نداشتم و نخواهم داشت .

این چند ماه اصلا خوب نبود ، نبودنش اصلا خوب نیست و من بوی حضورش رو تو همه اتاق ها ، توی همه خونه احساس می کنم .

آدم فقط وقتی می تونه غم نداشتن بابا را حس کنه که بابا نداشته باشه .

اینکه دست و دل آدم به نوشتن نمی رود گاهی یک دلیل دارد ، گاهی هزاران دلیل ، گاهی همان یک دلیل کافیست ، گاهی هزاران دلیل هم کفایت نمی کند ، اینکه آدم بخواهد فقط از غم هایش بنویسد و آن ها را بسط دهد و به اشتراک بگذارد خوب نیست ، اما گاهی لازم است آدم خودش را حداقل دریک حد و اندازه ای خالی کند ، برای اینکه دستش به نوشتن چیزهای دیگر هم برود ، واقعا لازم است .